2025-04-08 Daar gaan ze weer... Daar gaan ze weer!

Half 8 worden we opgehaald, half 8... dat was eigenlijk niet zo'n goed idee, dat betekent 6.45 aan de ontbijttafel, nog 1 keer lux ontbijten voordat we ons eigen bakje kwark weer moeten maken. Ze bakken een omelet voor ons, we nemen kleine wentelteefjes die heerlijk ruiken en kleine stukjes tosti. We hebben gisteren gevraagd of we de tour halverwege kunnen verlaten. In het tweede gedeelte gaan er wat tempels en het mausoleum bezocht worden, wat voor ons geen must-see is en er wordt nog geluncht, maar we willen nog naar een Ramenzaakje bij ons in de buurt, dus de lunch kunnen we ook skippen. Om 7.15 worden we al gebeld door de receptie dat de gids en de auto er zijn,  nou: Daar gaan we dan maar weer....

De gids spreekt goed Engels, is erg opgewekt, we mogen haar Freddy noemen en ze start meteen met: Okay! Let's go! (flashback van Halong bay). We stappen in de jeep en daar begint de eerste fotosessie. Come on! Let's take a picture of your familiy in front of the hotel! Daar zitten we dan met onze duffe slaaphoofden en we rijden weg. Er moeten nog andere mensen opgehaald worden en er stapte een vrolijk Brits stel in dat meteen begint te kletsen. De bank die nu opgeklapt voor ons staat, staat zo dicht op onze bank dat Mick met geen mogelijkheid kan zitten. Dit zijn de jeeps uit de oorlog, deze stonden jarenlang ergens in de opslag en de eigenaar van Street safari heeft ze opgekocht en opgeknapt voor de toeristen. Mick kan gelukkig voorin gaan zitten en naast mij stapt nog een Australische oudere vrouw in. Ze fluistert tegen mij, die jongen is zo jong, die moet toch nog op school zitten? Ik moet zeggen, Freddy zit er niet uit als een typpisch Vietname meid, ze heeft haar haren kort geknipt, draagt geen make-up en loopt in een legeroutfit. Als ik zeg, het is een meisje, antwoorde de Australische, maar ze zegt dat ze Freddy heet? ... tja, gelukkig kun je in Vietnam ook zijn hoe je je voelt en Freddy voelt zich waarschijnlijk non-binair. We rijden door de straten van Hanoi waar we zelf ook al gelopen hebben. Ik krijg enorm last van opgezette ogen, dikke keel, jeukende oren en een snotneus. Of het is de smog van de stad of het zijn de uitlaatgassen van deze bejaarde jeep. 

We stappen uit bij een lokale markt, die zijn er echt heel veel in de stad. De tonijn ligt uitgestald en veel van de verse groenten zijn ons onbekend. Het ruikt hier naar citroengras en vissaus door elkaar, wat we vaker ruiken op deze markten. Een beetje fris en zoutig door elkaar heen. We lopen door wat straten achter de hoofdstraat en komen bij een huis (je) waar een oude man van 82 jaar thee aan het drinken is voor zijn huis. Hij verkoopt hier thee sinds hij met pensioen is en woont hier met zijn 6 kinderen en 9 kleinkinderen. Er hangt een grote familiefoto binnen, de woonkamer/keuken is ongeveer 3 bij 3 meter en er hangt een heel schattig vogelkooitje met 1 vogel erin.  De straten zijn hier meer steegjes, ze hebben wel echt straatnamen en huisnummers. Maar het is allemaal erg krap. De electriciteits draden hangen hier op nog geen 2 meter hoogte, allemaal aan elkaar gebundeld en wij ons in Nederland maar zorgen maken als we de katrol niet ver genoeg uitrollen. Er is ook een vuurtje gemaakt in dit steegje. In deze cultuur worden de overledenen elk jaar op hun sterfdag herdacht. Iedereen komt dan samen om over de overledene te praten en er wordt van alles verbrandt. Dit beland namelijk na het verbranden in de dimensie waar de overledenen zijn. We zien foto's van eten, drank, maar ook van Ipad's, TV's en Airco's die verbrand worden. Bizar. We gaan weer verder en stappen in de jeep richting een station.

Mijn hooikoorts/allergische reactie is echt niet te doen. En Freddy vraagt een paar keer of ik het wel naar mijn zin heb. Ik denk dat ook zij geïnstrueerd is dat wij een lastige familie zijn die niet houdt van toeristische trekpleisters... 🫢 
Als we bij het station aankomen, blijkt dat er hier nog een onbekende ingang is, om de hoek een straat in. Met een enorm mooie muurschildering en ja ook hier zet Freddy ons weer op de foto. Het station ligt tegen de spoorbrug aan. Deze brug is gebouwd door de Franse kolonisten ergens eind 1800 om een snelle verbinding over de rode rivier naar de haven te hebben. Sindsdien is deze brug tientallen keren gebombardeerd en weer opgebouwd. De brug ziet er best gammel uit, hier zijn wij dus ook overheen gegaan toen we de nachttrein naar Sapa hadden. Op de brug naast het spoor rijden links en rechts scooters. Het is hier 's ochtends en 's avonds heel druk met verkeer. De rijrichting is hier net andersom. Dat komt omdat vroeger al het verkeer volgeladen richting de haven rechts reed en onbeladen links weer terug kwam. De brug ging hierdoor scheef handen en halverwege de 19e eeuw is de rijrichting toen gewijzigd.  Er komt maar 1 keer in de 1,5 uur een trein en je kan hier gewoon het spoor en de brug oplopen, je moet wel oppassen want sommige stukken zijn niet betrouwbaar. Ook hier weer een fotosessie met het gezin. Wilko maakt ook een foto van de brug zonder dat wij erop staan en dat beeld is toch echt het perfecte plaatje! Elke keer die drie koppen erop is ook zo saai.

Freddy vraagt of wij het lokale bier al geproefd hebben, we hebben Tiger, Saigon en Hanoi bier op. Er is nog een andere lokale variant die we echt moeten proberen en we belanden op een klein terras bij een cafe. Het is 9 uur 's ochtends, het bier wordt via een slangetje uit een grote ketel getapt in de glazen. Er zitten hier al mannen aan het bier aan de lage tafeltjes. Nou daar gaan we dan, bier drinken. Het smaakt echt goed! En het doet ons goed, we waren er aan toe waarschijnlijk ;). De Britse man kletst honderd uit, we delen nog een biertje en vrolijk stappen we weer in. Freddy is niet helemaal op de hoogte dat wij eerder stoppen we probeert de tour zo in te richten dat we toch nog naar het mausoleum kunnen, nee, nee, echt niet. We willen om 10.30 uur terug zijn in het hotel en na enig gesputter krijgen we het voor elkaar dat we straks kunnen stoppen. 

We vertrekken richting de beroemde Train Street. Dit is dus wat we zagen vanuit de trein. Bizar, een straatje vol met terrassen, een tattooshop, een bloemenwinkel, op amper 1 meter van de rails. We nemen plaats op een van de vele terrasjes, over 10 minuten zal hier de trein voorbij komen. We bestellen een biertje, ach het is de laatste dag en we hebben toch al wat op. De Brit doet weer met ons mee, hij houdt er ook van. Is wel 15 jaar geleden gestopt met roken, zijn longen zijn schoon zegt hij, maar zijn lever, tja die zal wel wat aan het verslijten zijn ;).  En dan wordt er een stuk verder op wat geroepen in het Vietnamees, de bewoners van deze straat komen in actie, tafels worden weggehaald, bloembakker worden verschoven en we moeten allemaal naar achteren gaan zitten. Oh dit is niet normaal, zo dicht als de trein hier langsrijdt. Echt, hoe is het mogelijk dat dit legaal is. Check de video: Trein. Als de trein voorbij is, is het weer tijd voor de fotosessie. Mick neemt plaats op het stoeltje dat midden op de treinrails neergezet wordt. Ach, dit is wel ook echt een leuk beeld.

Hoe lang hebben jullie nog vraagt Freddy? Kunnen jullie nog 10 minuten mee? Nou vooruit, het is wel een gezellige tour en we willen nog wel wat zien van het echte Hanoi. We gaan door smalle steegjes en komen in straten achter de hoofdweg, je kunt het geen straten noemen, zo smal. De huizen worden vanaf de eerste verdieping steeds verder uitgebouwd voor meer woonruimte waardoor je bijna niet meer naar boven kunt kijken. En we eindigen bij het smalste steegje van Hanoi, er zit een poortje voor en je kunt er alleen doorheen als je dwars loopt. En dan is het weer tijd voor de groepsfoto, voor ons de laatste want hierna nemen we de taxi terug naar het hotel. We nemen afscheid van iedereen en ploffen neer op de achterbank. Dat was de laatste tour! Zo en het waren er veel.

We mogen 1 kamer vandaag blijven gebruiken totdat we vanmiddag om 16.00 uur opgehaald worden door de taxi. Dat is wel lekker, we douchen, pakken onze koffers in en zetten alles in de kamer van Mick. En dan gaan we op weg naar het Ramen tentje dat we gespot hadden. Japanse lunch als afsluiting, heerlijk! Ik bestel een kippensoep met bami en een extra topping van een gezout ei. Het ei wordt gestold doordat het in een zoutbad ligt, smaakt bijzonder goed. Mick neemt een uitgebreide ramensoep van beef en Wilko bestelt nasi met een portie gefrituurde kip om te delen. Dat is maar goed ook, want er komt toch een bord kip aan. Het wordt geserveerd met een pittige mayonaise dip, ook weer erg lekker. Ik kan het niet op en laat de helft staan. Dit zijn echt hele maaltijden, beetje veel voor de lunch. En dan is het toch echt tijd dat we richting vliegveld gaan.

 
Het is een uurtje rijden en we komen ruim op tijd aan. Over 24 uur zullen we weer in Nederland zijn. Inchecken en douane gaat lekker snel, de koffers zijn nog net niet te zwaar en we gaan naar de gate. Ah nee, ons vliegtuig naar Hong Kong heeft een half uur vertraging en we hebben maar 45 minuten om in Hong Kong op tijd te boarden. In de Cathay Pacific app staat wel dat de vliegtijd korter is, we gaan het zien. We moeten 3 uur wachten voordat we gaan boarden om 19.00 uur. Wilko en Mick gaan even een rondje lopen, kijken of er nog wat leuks te koop is, we hebben tenslotte nog wat Dongs over. Zojuist al koffiebonen gekocht en jawel! Ze komen terug met de kokosvlokken waar we de hele tijd al naar op zoek zijn. Tijd om nog wat te eten. Er is een Burger King (verleidelijk, maar die hebben we thuis ook) en er is een zaakje waar ze Bahn mi broodjes verkopen. Nog 1 keer zo'n lekker broodje, de laatste, Mick en ik sharen een ei variant en een beef variant, wij kunnen niet kiezen. Echt zo lekker. Het is een soort stokbrood, maar dan zachter dat je gehemelte er niet van kapot gaat. En het is met allerlei toppings belegd. De laatste voordat we Vietnam verlaten.

Tijd om te boarden en redelijk gestrest nemen we plaats in het vliegtuig. We checken bij de steward of we niet verder vooraan mogen zitten dat we als eerste naar buiten kunnen, maar het vliegtuig is niet echt vol, dat gaat het verschil niet maken. Hij schets ons 3 scenario's: 1. we komen toch op tijd en hebben de normale overstaptijd. 2. we landen later en de overstaptijd is kort, dan staat er misschien iemand van het grondpersoneel op ons te wachten om ons snel door de douane en bagage controle te leiden. 3. we zijn te laat en ze zoeken accommodatie voor de nacht want vanavond gaat er geen ander vliegtuig meer naar Amsterdam. Shit, Wilko check al de vliegtijden van Cathay en ziet dat ze pas volgende week weer naar Amsterdam vliegen, maar zo lang zullen we ons niet laten wachten dan gaan we echt wel met een andere maatschappij. Gedoe, gedoe. Door deze stres vergeet ik helemaal dat mijn vliegangst en voordat ik het in de gaten heb zijn we geland. Op tijd. Maar het vliegveld in Hong Kong is echt mega groot, met een ondergrondse metro om je naar ander gates te brengen. In het vliegtuig konden we op ons scherm al zien bij welke gate we zouden parkeren en welke gate het vliegtuig naar Amsterdam zou vertrekken, het lijkt te doen als we gaan rennen. Als we het vliegtuig uitkomen, staat daar al een jongen te wachten met een bordje 'Amsterdam' , fijn! we moeten nog even wachten op 3 andere passagiers die ook deze vlucht moeten hebben. Als eerste komt er een jong koppel, zij zijn ook blij dat we begeleiding krijgen want bij hun op de heenvlucht hadden ze dus het aansluitende vlieftuig gemist en stonden ze klaar met nieuwe boardingspassen voor een veel latere vlucht. Er moet nog 1 persoon komen, kom op nou, waar blijft die? De jongen van het grondpersoneel wordt er ook een beetje onrustig van. Daar komt een oudere man met 3 tassen aangelopen op zijn dooie gemakje. Man schiet op, anders missen we het vliegtuig. We beginnen met zijn alle flink door te lopen, maar deze gast gaat eerst nog rustig een karretje zoeken, echt (?) en als wij op de lopende band flink door stappen, besluit hij ernaast te gaan lopen.... toch weer stress. We krijgen overal voorgang, bij de douane, bij de bagage controle en staan steeds tussentijds op die man te wachten. Nu nog alleen de gang door naar de juist gate en Yes we zijn er! Toch nog op tijd, zelfs nog tijd om nog even naar de wc te gaan.  De vlucht gaat 13,5 uur duren, vanwege de weersomstandigheden, deelt de piloot mee en we zullen in het eerst stuk ook flink wat turbulentie krijgen, er kunnen daarom geen warme dranken geserveerd worden... Vanuit het vliegtuig zien Hong Kong liggen bij nacht, super mooi en weer dwing ik mezelf om te kijken als we opstijgen. Dat gaat echt goed, die exposure therapie werkt. Ik ga Babygirl met Nicole Kidman kijken (mwah niet heel goed, had ik al gehoord van vriendinnen) en de vlucht gaat toch redelijk snel voorbij. Ook bij het landen kijk ik uit over Nederland en om 7.00 uur landen we op Schiphol: Daar zijn we weer! Wat een prachtige reis, zoveel indrukken, blij dat ik alles opgeschreven heb, want ik weet nu al niet meer wat we de eerste week precies gedaan hebben. En om 10.00 uur zijn we dan echt thuis, heerlijk knuffelen met Yara, wat hebben we haar gemist. En dankzij Kim, Jean, Mariël en Fred hebben we het huis en de dieren met een gerust hart kunnen achterlaten. Dankjewel!

En Tammie, dat wordt afkicken 😘