2025-04-04 Sapa – De hoogste, de verste en de engste….

De nacht in de trein is zoals je die in films ziet, kedeng, kedeng, kedeng, maar dit keer heb ik in een vast ritme van schudden en kraken, redelijk kunnen slapen. Het programma van vandaag was zeer uitdagend. Vanuit de trein een uur in de auto naar Sapa (is maar 30 km, maar bergje op, bergje af), daarna ontbijten en om 9.00 uur een hike van 2 uur. Nu hebben we ondertussen wat ervaring met de nachttrein en 1 ding is zeker, we komen er niet fit uit. Dus hebben we Dareen gevraagd of ze de hike kan verzetten naar morgen en dat we bij aankomst graag meteen in willen checken in de kamer. Met wat bijbetaling is dat gelukt.

Als we opgehaald zijn door de chauffeur op het station en naar de VVV lopen, staat er groot op de achterkant: englishspeakingdrivers.com – het is maar goed dat de chauffeur ook zijn Google vriend bij zich heeft want anders was het hem niet gelukt om uit te leggen dat we onze naam en geboortedatum in moeten vullen voor weer een stempel. Op weg naar Sapa blijf ik me verbazen over hoe willekeurig er graven opduiken in het landschap en hoe de huizen hier allemaal zo smal en hoog zijn. Ook het vele afval langs de weg en het spoor is enorm. Dat de mensen dat zelf niet erg vinden, snap ik niet.

Sapa ligt hoog in de bergen tussen de rijstvelden, ik had een klein dorp verwacht maar het is redelijk groot, mooie straten, weer versierd met vlaggen, veel restaurants en barren, ziet er weer top uit. In het hotel nemen we snel wat ontbijt en duiken dan eerst het bed in. We spreken af tot max 10.00 uur te slapen anders blijft er weinig van de dag over.

Het is redelijk zonnig en Mick heeft wat uitgezocht waar hij graag naar toe wilt. We moeten 50 minuten lopen of een taxi nemen, maar de sporter in ons zegt dat we te voet gaan. Ik ben blij dat ik een flesje water bij heb, het is best een klim omhoog en we lopen vol in de zon. Ik heb mijn nieuwe dikke warme broek aan want het zou hier maar 10 tot 12 graden zijn en het zweet loopt langs mijn benen. De Vietnamezen hier lopen ook in warme jassen en lange broeken en ik probeer er maar niet teveel aan te denken. Het idee is om met een kabelbaantje ergens naar de top van een berg te gaan waar het uitzicht spectaculair moet zijn. We kopen drie tickets, je hebt nog keuze uit : terugreis via fastlane, of VIP fastlane met een maaltijd. We kiezen voor de normale variant, alleen kabelbaan. Het is ons niet helemaal duidelijk of het dan ook een retour ticket is, maar goed we gaan het zien. We lopen eerst nog via een mooi aangelegd terrein richting de kabelbaan. Mick en ik zijn vandaag in matching outfits en dat moet worden vastgelegd.

We zien ook dat we vanuit het dorp een trein hadden kunnen nemen de berg op, maar goed dat is voor de bejaarden 😉De kabelbaan is gevestigd in een enorm gebouw, met rijen die je bij de Efteling bij de Baron ook ziet. Allerlei afzettingen om veel mensen te kunnen handelen, maar het is helemaal niet druk. Via twee roltrappen komen we bij het gedeelte waar de kabelbaan start, weer controle weer van de enorme afgezette gebieden om in de rij te kunnen staan, maar we lopen zo verder. We kunnen niet meteen instappen want eerst wordt er een gondel gevuld met cementzakken (?). De gondel is vergelijkbaar met de grote gondel uit een wintersport gebied en er kunnen maximaal 35 personen in. Samen met een groep chinezen, een Frans jong koppel, een Belgisch jong koppel, nog een koppel uit de UK gaan we naar boven. Het begint al goed, de Chinezen gooien het klepraampje open voor frisse lucht, het is ook echt wel warm in de gondel met de zon er vol op. Maar het Franse meisje naast mij wil dat om onbekende redenen niet en begint licht te gillen, No, no, close the window. Er onstaat wat consternatie onder de Chinezen, je ziet ze overleggen en naar het meisje knikken, zo van, ja zij daar, zij wil dat niet. Tot een Chinese dame in het Engels tegen een lange Amerikaanse jongen vraagt of hij au het raam wilt openen want zij kan er niet bij. Raam weer open, eigenlijk wel lekker. Door al dit gedoe heb ik niet meteen in de gaten waar we naar toe gaan en als ik naar buiten kijk, oh my god! Zo hoog heb ik nog nooit boven een vallei gehangen en de lengte van de kabelbaan is enorm. Mick had al iets gezien bij de ingang, van Guinesst book of records… Zitten we blijkbaar in de hoogste en langte kabelbaan ter wereld. Ik probeer naar buiten te kijken, maar ik krijg het er warm van. Dan maar met mijn hoofd tussen mijn benen, even bijkomen. Ik verman mezelf, ik moet mij hier overheen zetten want dit ga ik niet meer meemaken, zo ver als kunt kijken zie je rijstvelden omringt met bossen. We nadere het einde van de eerste vallei en zien dat in de volgende vallei een flinke wind waait. Daar hadden we ook al wat van opgevangen tijdens het kopen van de kaartjes. De hele cabine houdt zijn adem in als we over de top gaan. Het geluid van de wind is enorm maar de gondel gaat weinig op en neer. Hoe verder we komen hoe mistiger het wordt en dan zien we echt niet meer waar we zijn, alleen maar mist. De fransoos grapt, ja we zijn nu allemaal dood en rijden nu de helemaal in, we hebben niet gemerkt dat we overleden zijn, wie zal ons daar staan op te wachten? Buddah? Jezus, Mohammed of Trump in een Tesla? Ja lach maar, maar ik ben blij als we uiteindelijk in het eindstation aankomen. IJskoud is het hier, de wind waait hard, je ziet geen 2 meter voorruit en het is enorm vochtig. Het is ook duidelijk dat hier geen taxi’s rijden en we echt met de gondel weer terug moeten. Wel fijn dat ik nu mijn warme broek aan heb! Mick wilde eigenlijk in een t-sirt gaan, maar is ook blij met zij n bomberjack.

In het gondelstation lopen we via restaurants en souvenirshops naar boven, vanaf hier kun je een wandeltocht maken naar het hoogste punt. We lopen de trap op naar buiten, maar dit ga ik echt niet doen. Het waait enorm, je ziet maar 1 meter vooruit en het is ijskoud. Mick wilt wel heel graag naar boven en Wilko en ik besluiten binnen te wachten. Het is een wir war aan krijsende mensen, wachtrijen bij de wc en om weer naar beneden te gaan. We gaan maar ergens zitten en Wilko checkt zijn telefoon. De wind gaat de komende uren alleen maar toenemen naar 30 km per uur, geen pretje om dan in de gondel te zitten. We proberen Mick te bereiken maar hij hoort natuurlijk zijn telefoon niet en we sturen een apje dat we alvast naar beneden gaan. Helaas, ook hier moet je weer je kaartje laten zien (waarom vraag je je af, alsof je hier komt zonder kaartje) en ik heb alledrie de kaartjes. Mick belt ondertussen terug, hij is bijna bij de top en zegt dat hij daarna zo snel mogelijk naar ons komt. Even wachten dan nog maar en even later komt Mick met een rode bezwete kop naar benenden. Hij heeft een sprintje getrokken, dat was nu ook weer niet nodig, maar we zijn blij dat we de gondel naar beneden kunnen nemen. Ik dwing mezelf weer om van het uitzicht te genieten en ook hier werkt de exposure techniek weer, vink, geen hoogtevrees meer…

Beneden is het zonnig, we kopen een blikje redbull en gaan terug naar het dorp op zoek naar een plekje om wat te eten. Deze keer kijken we niet op Google maar kiezen we een gezellig uitziend restaurant, we gaan buiten op het terras zitten zodat we alles op straat kunnen zien. Wilko en Mick nemen een sandwich met beef en ik met kip. Het zijn echt goed verzorgde broodjes, beetje friet erbij, goed belegd met sla en rauwkost. We verkennen het dorp en om een groot plein staan hoge panden met winkels, restaurants en hotels. Hier hebben veel restaurants meerdere verdiepingen met terrassen en we gaan ergens op de het balkon van het terras zitten met een mooi uitzicht over het plein.

We zijn echt wel moe van al dat lopen de afgelopen dagen en gaan terug naar het hotel. Even lekker zwemmen in het zwembad. Ik ben nog steeds mijn schoolslag aan het oefenen en Wilko en Mick liggen helemaal in een deuk, het lijkt wel of we een bubbelbad horen, wat doen jij toch met je armen? Ah, ik moet de kommetjes van mijn handen goed onder water houden.... nu was ik meer bellen aan het scheppen. Ik leer steeds bij. 

Eigenlijk zouden we het liefst gaan slapen, maar het is nog vroeg, dus toch maar even stukje lopen en iets kleins eten. We belanden bij een pizzeria, verkeerde keus. Er zit een hele grote groep en de bediening kan het niet aan, ze zijn echt met te weinig personeel hiervoor. We moeten echt 50 minuten wachten voordat we ons drankje krijgen, het eten komt zelfs eerder... beetje jammer deze afsluiting van de dag. Mick had hier speciaal de zalm bestelt, wordt hier in de bergen gekweekt, maar, zegt hij, jij bakt hem echt veel beter ☺️

Snel naar hotel en slapen!