2025-04-06 Feestdag 1e koning

Vandaag staat de rit naar Hanoi gepland. Deze keer met een shared Van. De reis is 250 km maar hier wordt niet veel harder gereden dan 60 km p/u waardoor we zeker 6 uur onderweg zijn. We worden rond 14.00 uur opgehaald en we maken plannen voor de dag. We zouden nog een tour kunnen doen met Tjong, maar het is vandaag extreem mistig en er zitten genoeg km's in onze benen, dus dat laten we aan ons voorbij gaan. We willen eerst even rustig ontbijten, koffers inpakken en nog wat shoppen. Altijd lastig om iets te kiezen voor het thuisfront, maar voor Casper heb ik eindelijk wat bedacht, een stoere Hoodie. Er wordt hier heel veel merkkleding en schoenen aangeboden tegen hele lage prijzen. Het zal wel niet echt zijn, maar de kwaliteit ziet er goed uit. Er zijn zoveel winkels hier, gisteren had ik echt ergens die hoodie gezien, maar waar?? Winkel in, winkel uit, Wilko koopt een paar adidas sneakers, we zoeken ook nog naar de gedroogde kokossnippers voor in de koffie, maar we krijgen ze maar niet gevonden. De hoodie vinden we uiteindelijk wel, vink kado Casper. Voor Isabel en Amber weet ik inmiddels ook een leuk kado in maar dat had ik in Hanoi. Terug naar het hotel om uit te checken. Alle klamme kleding toch maar in de koffers, vanavond in Hanoi hebben we 2 kamers en het is dat 28 graden, dan halen we het er wel weer uit. En nu wil ik een massage! Elke dag loop ik al langs al die massage salons, maar heb steeds geen tijd om naar nu moeten we nog wat tijd overbruggen voordat er opgehaald worden, ideaal voor een massage. Wilko en Mick krijg ik echt niet mee, dan maar alleen. Ik kies voor een hoofd, nek en rug massage, voor 30 minuten, dit kost 4 euro.... En ik mag plaatsnemen in een enorme stoel waarvan ik heb gezien dat ze daar de voetmassages doen. Ik ben benieuwd hoe, waar ik dan mijn massage krijg. Na een paar minuutjes kruipt het meisje achter mij op de leuning van de stoel, ik krijg een dekentje en ze begint met de gezichtsmassage. Wat heerlijk! Vervolgens mij hoofd, nek en schouders. Als ze mij rug door mijn t-shirt heen gaat masseren, is het wel stevig en pijnlijk, ho,ho, zeg ik, zit mijn rug nou zo vast of is ze te hardhandig? 

Als de sessie voorbij is, loop ik naar het plein waar Wilko en Mick zijn ze maar de mist wordt dikker en dikker en ik lijk wel in de Twilight Zone te komen, ik zie echt nog geen meter vooruit. Ik ga die mannen echt niet vinden, we bellen elkaar en proberen uit te leggen waar we zijn en hoe we naar elkaar toe kunnen lopen en dan opeens duiken ze daar op uit de mist! Tijd om nog even ergens wat te drinken en we lopen een koffiezaak binnen die ons nog niet was opgevallen. De zaak is helemaal ingericht in Vietcong stijl. De serveerster en obers hebben een leger outfit aan en er hangen fotos uit de oorlog. Onze cappuccino heeft de Vietnamese ster in chocolade poeder op de melkschuim. Het thema is echt goed doorgevoerd en niet onbelangrijk, de cappuccino smaakt ook heel lekker.

Op weg terug naar het hotel haal ik nog wat broodjes beef en chicken in het restaurant waar we al twee keer gegeten hebben. De ober herkent ons en als ik vraag of we de sandwiches als take-away kunnen krijgen, is dat geen probleem en wordt alles mooi ingepakt. De frietjes eten we al in de hotel lobby op. Die zijn warm toch het lekkerst ;).

De Van is er rond half drie, er zitten al twee personen in. We twijfelen even of we met zijn drieën op de achterbank van zitten, ik vraag hoeveel passagiers er nog bij komen, fully booked, is het antwoord. We gaan toch maar op de losse stoelen zitten, een rit van 6 uur op elkaar gepakt op die achterbank zien we niet zitten. We rijden naar een ander hotel om mensen op te pikken en het is chaos in de stad, heel druk vanwege de nationale feestdag en de straten zijn overvol met auto's. Ongelooflijk hoe de chauffeur hier de auto doorheen manoeuvreer. Als hij achteruit een helling moet oprijden, slaat de motor steeds af, dan maar omkeren, op en neer steken terwijl er andere auto's langs rijden, bizar. Maar het lukt en we kunnen op weg. Uiteindelijk kwam er maar 1 stel bij in de Van die gezellig met z'n tweeën op de achterbank plaatsnamen. Ondertussen probeert Mick en mug dood te slaan, deze is wel erg groot van formaat en lijkt op een malaria variant... De chauffeur rijdt prima en neemt een paar keer pauze onderweg. We zien de touringcar bussen als gekken over de weg rijden, toeterend rechts inhalen, zo bij dat we daar niet in zitten. We stoppen bij een groot overdekt terrein, er staan kisten met badslippers klaar bij elke parkeerplek zodat je de tegels niet bevuild, maar wij lompe Europeanen hebben dit natuurlijk niet in de gaten.

Ik vind je verbazen over hoeveel mensen er hier met jonge kinderen reizen, ook hier is weer een Frans gezin met een kindje van 1,5. Dat gesjouw met luiers enzo, ik moet er niet aan denken. Even een sanitaire stop, de wc's zijn hier over het algemeen schoon en overal staan flesjes zeep in je handen te wassen, bij welk klein achteraf tentje je ook komt. 

We hebben al bedacht waar we vanavond gaan eten, biefstuk steengrillen bij Chou. Dit zag er zo lekker uit en ook op Google staan goede recente reviews. Ze zijn tot 22.30 uur open, dat zouden we moeten redden. Alleen als we Hanoi binnen rijden is het een grote file, de hele binnenstad is afgesloten voor verkeer en de wegen die nog wel open zijn, staan muurvast. Het Britse koppel besluit uit te stappen en te gaan lopen, wij zien dat in deze drukte naar ons hotel (1 km) niet zitten en de chauffeur brengt ons uiteindelijk aan de rand van de binnenstad, op 5 minuten lopen van het hotel. We zijn er ook 21.00 uur en nadat we hebben ingecheckt en ons even hebben opgefrist haasten we ons richting Chou. Het is heel druk op straat, gezinnen zitten te eten en te drinken op die lager stoeltjes, muziek klinkt overal, iedereen is vrolijk, Koningsdag op z'n Vietnamees. We slaan de hoek om en ik zie al dat het terras bij Chou leeg is en als we dichterbij komen zien we dat ze al aan het schoonmaken zijn, de stoelen staan al op de tafels. Wat jammer, maar ik vraag toch even of ze echt al dicht zijn, nee, nee, kom vooral binnen, snel wordt er een tafel gedekt en we kunnen gaan zitten. Het is niet echt de gezelligste plek, de biertjes die we bestellen zijn niet meer op voorraad en we krijgen een ander merk, ook goed, de kassa wordt al opgemaakt dus we moeten wel al van te voren betalen ze, ook goed. Als we hier maar kunnen eten, dit is de laatste avond dat het kan. Morgen hebben we een food tour en de dag daarna vliegen we naar huis.  Maar het is het allemaal waard, wat smaakt het vlees heerlijk en de frietjes zijn de lekkerste die we tot nu toe op hebben in Vietnam, de salade van komkommers en sla smaakt heerlijk fris. Wat fijn dat we hier nog terecht konden. Wat gaan we doen? Terug en slapen of nog even wat rondkijken en ergens wat drinken? Het is zo gezellig overal dat we al snel op een terras belanden. Dat betekent hier, stoeltjes aan de grond, hoogte alsof je op je hurken zit met een gammel tafeltje erbij. Er lopen allemaal meiden in pakjes van biermerken rond en als je wilt bestellen, dan krijg je wel de kaart van het tentje waar je zit, maar ze proberen je wel hun merk bier te laten kopen. Dat moet dan weer bij iemand anders afgerekend worden, ik snap niks van het systeem, maar de biertjes smaken goed en we kijken onze ogen uit. Er loopt een man met een grote karaokebox rond die je aan je tafel kan laten komen om via een iPad karaoke te zingen, een groep Vietnamese vrouwen naar ons zingen heel serieus, ondertussen filmende voor Insta. Een man naast ons heeft er ook zin in, niet heel zuiver maar dat schijnt hier niets uit te maken.

Er loopt een Grab chauffeur rond die Grab jackies verkoopt, eigenlijk wel leuk voor carnaval en Mick koopt er een, past precies, xxl. Wat een leuke avond na zo'n lange reisdag en we liggen erg laat op bed. Oei...mijn onder rug voelt bont en blauw... Iets te harde massage