2025-04-05 Sapa op en neer in de vallei

De wekker gaat om 7 uur af, ik lag al even wakker, goed uitgeslapen dus. We laten alle drie weer een omeletje maken en komen tot de conclusie dat het ontbijt buffet in Hoi An echt alles overtrof. Wat was het lekker daar aan het strand, we zouden nog wel even een stranddagje willen maar dat zit niet meer in de planning. We zijn nu ruim 2 weken onderweg en het is intens, veel indrukken, veel reizen, we worden nu wel wat reismoe. Maar we bekijken het gewoon per dag, als we geen zin hebben in een tour of halverwege willen stoppen, dan doen we dat.

We worden opgehaald door een hele kleine jongedame van 27 jaar, gekleed in de lokale kleuren en outfit. Spreekt goed Engels en is lekker pittig.

Het is vandaag heel druk in Sapa en daarom kan de VVV niet makkelijk naar ons hotel komen, geen probleem dan lopen we wel een stukje het dorp uit. We hadden een niet toeristiche tour op het programma staan, een wandeling op 1400 meter hoogte, maar het is heel mistig in de bergen en Tjong geeft aan dat we daar niet veel gaan zien. We kunnen ook de vallei in lopen naar haar dorp, maar daar is het wel toeristischer, ze laat wat foto’s zien van hoe het weer daar nu is, geen mist, mooie vergezichten van de vallei, prima dat gaan we doen. De VVV zet ons af een paar kilometer buiten de stad en we beginnen aan de afdaling richting de vallei, naar het dorp waar ze woont. Ze wijst ons haar huis aan, haar drie zoons (10, 7 en 4) zijn vandaag vrij, het is zaterdag, geen school. Haar man is aan het werk op de rijstvelden, voorbereiden om de rijstplantjes volgende week te planten. Ze was 15 toen ze trouwde en 17 toen ze haar eerste kind kreeg. Geen dokter gezien die 9 maanden en gewoon hupakee bevallen. Tis allemaal niet zo ingewikkeld zegt ze, tegenwoordig gaan al die meiden meteen naar de dokter, foto’s maken f het een jongen of meisje is, ze vindt het allemaal maar overdreven. Er zijn heel veel verkoopsters op straat maar zij houdt ze goed op afstand. Er is ook een groep Amerikanen op pad en ze neemt andere weggetjes zodat we deze toeristen ontlopen. Echt zo grappig hoe goed geïnstrueerd de gidsen zijn over wat we wel of niet willen.

Het dorpje is indrukwekkend, hier leven de mensen in onze ogen zo primitief, veel houten huizen nog, zonder glazen ramen. Er loopt een cementen pad doorheen, vanaf de berg naar beneden en door het dorp. Dit pad is speciaal aangelegd vanwege de toeristen, 10 jaar geleden was dit nog een modderpad, maar daar gleden teveel toeristen op uit. Wel fijn voor de lokale bevolking dat zij nu ook een goed pad hebben.

We krijgen les in het malen van mais voor de kippen en Wilko voelt zich net Willem Alexander op Koningsdag.

We zien hoe ze van hennep draden rijgen en daar weer stofffen van weven om deze vervolgens te borduren voor hun kleding, vrij arbeidsintensief werkje. We kijken daar ook binnen in een huis. Tja, vergelijkbaar met de schuur van onze dieren, maar dan wat groter. Er hangt een grote trouwfoto aan de muur van de eigenaars en er staat een klein offerplateuatje. Er zijn 2 ruimtes in gebruik als keuken, 1 om het vlees te roken bij een indoor vuurtje, daar staan wat pinnen met stukken van een varken, En een ruimte waar ze echt koken, ook een vuur met pannen erboven maar ook 2 gaspitjes. Er liggen 2 kleine katjes te slapen, naast het vuurtje, ook is er electricitiet, een mobiele telefoon ligt in de oplader Er staat een bak met water waar het hennep in ligt te weken. Het is een combi van oude werelden met een beetje hightec van nu.

We komen langs een vrouwtje dat kaneel aan het ‘kleien’ is in kleien pyramide vormpjes die verkocht worden om aan te steken in huis of bij een tempel. Wat een prielwerk. Ze kleit, vormt, droogt ze en pakt ze dan meteen in voor de verkoop. Geen lopende band werk hier.

We lopen het dorpje uit en we lopen aan de andere kant van de vallei de berg weer op. We lopen hier tussen de rijstvelden en allerlei weggetjes met kleine huizen waar kinderen spelen, honden rondlopen, af en toe getoeter van een scooter die er langs moet. Auto’s kunnen hier echt niet komen. Je ziet een scooter een bos bamboestokken slepen, een scooter waarbij degene die  achterop zit een kruiwagen meetrekt.  We passeren een kleine stal met 2 varkentjes, net Dorus en Dolly, mar deze stal is niet zo schoon als die bij ons, Het ruikt behoorlijk.

En als we hoger de berg op komen, stoppen we even. Tjong vraagt of we nog niet moet zijn, want bij haar andere groepen zou er nu al drie keer om een pauze gevraagd zijn 😉 Wij niet, bikkels zijn we. Behalve ik dan, want ik loop de hele tijd achteraan. We kunnen de route uitbreiden met een stuk door de jungle geeft ze aan, waar wij geen nee tegen zeggen, heerlijk hier. We lopen door via een bamboo bos, hier duiken opeens allerlei graven op.

Je mag hier ook gewoon ergens een graf maken. En als er iemand in de familie doodgaat, moet er een waterbuffel geslacht worden. Dit is de enige reden dat families een waterbuffel hebben, voor de begrafenis. Daarnaast hebben ze geen enkele functie. Ze weten niet hoe ze de melk moeten verwerken en hebben er ook geen machines voor. Uiteraard eten ze wel al het vlees van  de buffalo als deze geslacht is. De buffels lopen hier vrij rond en zijn gemerkt met kleuren op hun horens zodat de familie weet welke van hun is. Zodra de rijstplantjes in de grond zitten, worden de buffels opgesloten en moeten ze gevoerd worden. Ook in de winter moeten ze gevoerd worden, dus een buffel kost ook nog aardig wat aan onderhoud. Er zijn een paar families die waterbuffels fokken voor de verkoop aan de andere families.

We zien alle kinderen hier in de bomen klimmen en spelen. 2 jongens zitten hoog in de boom en zijn vruchtjes eruit aan het plukken. De donkerpaarse zijn rijp en Wilko proeft er ook eentje, het is zoiets als bramen en zijn lekker zoet, de jongejtes zijn er dol op. Een stuk verder heeft een groepje jongens een paling gevonden in de rijstvelden, hier krijgen ze 5 dollar per kilo voor, wat voor hen heel veel is en met man en macht proberen ze de paling te pakken te krijgen. Nog at verder spelen jonge kinderen op een omgevallen boom, dolle pret hebben ze als er een jongetje af valt, Hello, Hello roepen ze vrolijk naar ons.

Tjong wijst ons naar een gebouw in aanbouw, een groot stenen gebouw, Dat wordt een school voor de kinderen hier op de berg, hoeven ze niet meer zo ver te lopen. Een stuk verder is een heel stuk van de berg weggevaagd, door de enorme regenbuien vorig jaar in september, gelukkig zijn er geen gewonden gevallen. Tjong vertelt dat het dagen en nachten enorm hard aan het regenen en waaien is geweest.

Als we verder lopen over de smalle paadjes, moeten bukken voor electriciteits kabels, staat er opeens een buffel midden op het pad. Mijn persoonlijke drama uit de Millingerwaard, ik kan geen kant op, we moeten er langs. Beste genezing is de exposure therapie… dus ik loop er voorzichting langs, Mick wil alleen lopen, want volgens hem hebben ze angst in de gaten en komen ze dan juist naar je toe… ach het gaat goed, niets aan de hand. Vink, angststoornis verholpen.

We hebben inmiddels dik 8 km bergwandeling erop zitten voordat we bijna bij het einde zijn. We zien ondertussen ook steeds meer ‘Home Stays’ (hotelletjes thuis) en koffietentjes langs de route, erg primitief, dat wel en volgens Tjong alleen geschikt voor de jonge backpackers. We moeten nog een wankel bruggetje over en dan zijn we bij het meeting point, net als het begint te regenen. Goed getimed van Tjong, we drinken nog even een frisje en Tjong laat foto’s zien van haar familie, de omgeving in andere jaargetijden en van haar huis. Ze zegt dat wij ons gelukkig moeten prijzen dat we gewoon met zijn drieen zo op vakantie kunnen zonder dat er iemand moet werken en daar heeft ze heel erg gelijk in. Count your blessings! We worden teruggebracht naar het hotel en nadat we alle drie gedoucht hebben, is het ondertussen al 14.30  uur en hebben we buiten het ontbijt om nog niets gegeten. We gaan naar het lunchzaakje van gister, dat was erg goed bevallen en ik bestel eend. Die lopen hier zoveel rond dat ie wel vers moet zijn 😉. Het is heerlijk, met noodles met paddestoelen en met pruimensaus. Ik drink er een appel kaneel thee bij. En we sluiten af met een cocktail en koffie.

Tijd voor wat inkopen, nieuwe gympies voor Mick en Wilko, nog een muts, de winkels hier zijn allemaal gericht op tracking kleding, we willen ook nog wat andere shirts maar dat kunnen we beter in Hanoi kopen. We gaan terug naar het hotel, onze uitgehangen kleding van de trip blijft maar vochtig in de kamer. Het is buiten ook heel vochtig en met natte spullen van 3 personen in een toch wat kleine kamer droogt het bijna niet. We kunnen eventueel deze middag/avond nog een tour doen met Tjong, maar als we de stappenteller van de afgelopen dagen zien, snappen we dat onze benen een beetje op zijn.

We weten niet goed wat we willen eten, niet echt honger, dus we lopen wat rond en besluiten bij een pizzeria binnen te gaan. Wat een lieve bediening! Echt super aardig. We bestellen spring rolls, een pizza en een tonijnsalade, alles om te delen. Beetje rare combi maar het smaakt toch allemaal erg goed.

En net als we op het punt staan om naar het hotel te gaan, zien we een nachtclub. Even kijken? Nou dit hadden we niet willen missen, wat een beleving. Er staat een DJ en een MC erg goed te draaien en te zingen op een verhoogd podium. Overal staan statafels en krukken om een dansvloer heen, daarom heen nog een ring met zitjes, voor de VIP’s. We krijgen een ober toegewezen, dit is je persoonlijke bediende van de avond en draagt een witte blouse en een zwarte broek. Ook zijn er mensen in rood zwart gekleed, die zijn van de entertaining en staan bij elke tafel te dansen voor de sfeer. We bestellen 3 corona’s en deze worden in glazen met ijsklontjes uitgeserveerd per fles alsof het wijn is. Ook ligt er limoen bij, maar daar zit zout op. Was even niet zo lekker in mijn coronaatje. Zodra ons glas leeg is, schenkt de serveerder het weer bij. Ondertussen neemt achter ons een mafia bende plaats. Ik sta hier in mijn trainingsbroekie, hardloopschoenen, sweater en knot op de kop een beetje te housen, maar heb toch sjans van die oude mafioos. Ze laten iedereen van de bediening continu drank atten en dan geven ze geld. Een paar meisjes worden erbij gezet, mhm niet echt ok. En dan willen ze met Mick drinken, ze proosten en gebaren dat hij erbij moet komen, maar Mick blijft lekker tussen het voetvolk beneden. Er loopt ook iemand rond in een groot konijnenpak die op de dansvloer gaat dansen. De dansvloer gaat dan ook omhoog. Vervolgens komen er nog 2 professionele dansers het podium op. Je moet je voorstellen dat buiten ons, alleen een mafiagroep aanwezig is, naast ons staan 3 stelletjes gezellig te drinken, aan de overkant zit nog wat op het vipdeck, totaal denk ik 30 man binnen. De stelletjes gaan de dansvloer op en vervolgens vragen ze mij en Mick ook mee te komen dansen. Daar staan we dan naast die kleine Viatnamezen, even lekker in ons comfie outfit te dansen. Bizarre avond, we drinken nog wat coranaatjes en gaan naar huis. Heerlijk!