2025-04-03 Dag 2 van de cruise

Ik heb echt heerlijk geslapen op de boot, mijn wekker staat al erg vroeg: 6.05  voor de Tai-Chi les. Vandaag doe ik de full-package 😉 Als ik 10 voor half 7 op het bovendek kom, zit er een Vietnamese jongen in een wit synthetisch judopak op zijn telefoon te appen. Good morning! roep ik vrolijk, ik heb er zin in en vraag: Am I the only one? Hij reageert met six forty, six forty, en ik zeg uh?? Forty? Waarna hij met drie vingers in de lucht steekt: Forty. Nou het zal wel goed komen en ik leg mij spulletjes op een bedje achteraan op het dek. Ondertussen komen er toch al meer mensen en de Vietnamese jongen komt bij ons staan : two rows, two rows, zegt hij en dat is ook het enige wat hij die hele les nog zal zeggen. Iedereen blijft een beetje achteraan staan, ja dat schiet natuurlijk niet op. Dus ik ga vooraan staan zodat we van start kunnen. Het is een soort warming up van boksen, gecombineerd met Yoga, we doen braaf na wat de leraar doet. Hier sta ik dan om 6.30 uur in de morgen, de zon komt net op, de baai ligt er rustig bij, overal waar ik kijk zie ik zee en bergen, wat een genot! En wat lekker om zo de dag te beginnen, half uurtje stretchen, dat moet ik thuis ook gaan invoeren in mijn schema, zo fijn.

Het programma vervolgt zich met een licht ontbijt, Mick en Wilko zijn inmiddels ook op gestaan en we eten met z’n drieën. Om 7.30 uur kunnen we mee met het bootje om ergens anders in de baai te gaan kajakken, Mick en geven ons hiervoor op en Wilko kiest ervoor om lekker op het dek rustig de dag te beginnen. Het zijn er niet veel die zo vroeg al willen kajakken, naast Mick en mij nog 4 leden van het Australische gezin en de twee Deense dames die ook nu weer niets zeggen.

Mick en ik peddelen al snel een stuk het water op, er drijven hier vissershuisjes, mensen die hier permanent wonen op het water, totaal niet te vergelijken met een woonboot aan de Waal. Het hangt van plastic en hout aan elkaar. We peddelen richting de rand van een rots waar een klein strandje is dat vol ligt met manden. Deze worden waarschijnlijk gebruikt voor de oestervangst. Mick stapt uit de kajak maar zakt erg ver weg in het zand, het lijkt wel drijfzand, zegt hij. Misschien toch beter om in de kajak te blijven....

Het vissen is hier door Unesco sterk aan banden gelegd om  het natuurgebied te beschermen en de overheid heeft alle vissers hier een baan aangeboden op het land of in het toerisme. Zo is de kapitein van ons kleine bootje vroeger visser geweest. Hij heeft overigens een dikke moedervlek op zijn wang waar wel een stuk of 7 haren uitgroeien die 10 cm lang zijn. Erg onsmakelijk. Maar goed, onze gids vertelt dat de bevolking hier heel blij is met alle toeristen, zo hebben ze allemaal een baan. We mogen een half uur kajakken, we hebben allebei geen horloge of telefoon bij ons, dus we gokken maar wat. Als we zien dat de Australiers ook richting vlot gaan, peddelen we ook die kant op. En daar staat onze gids weer voor de volgende fotosessie. Foto’s als we nog aan het peddelen zijn, foto’s als we op de kant staan. Wel leuk natuurlijk maar het is allemaal zo veel en over the top.

Als we weer bij het grote schip zijn, hebben we nog 30 minuten om te douchen voordat we de cabines moeten verlaten. We relaxen lekker op het bovendek en dan wordt er alweer omgeroepen dat we een lunch krijgen,, pff het is pas 10.00 uur. We komen dit keer naast een Brits echtpaar te zitten. Haar gezicht staat op onweer en de gids komt haar vragen wat de reden is van de negatieve review die ze heeft ingevuld. Ik snap haar wel, je denkt 2 dagen lekker te relaxen op een cruise, maar je krijgt een strak tijdregime met legio activiteiten en je kan niet van het pad afwijken. Maar als je daar doorheen kan kijken is het een hele mooie tocht. Na weer 6 gangen waarvan ik er maar 1,5 eet is het tijd om in het kleine bootje teruggebracht te worden naar de kade. Vandaag staat er voor ons nog veel op de planning. We gaan nu eerst met een busje naar Hanoi en daar hebben we vanavond om 22.00 uur de laatste nachttrein van onze vakantie. De bustocht duurt zo’n drie uur en we stoppen bij wat hotels om mensen te droppen. Ons hotel waar we over 3 dagen zullen verblijven bevindt zich midden in het centrum en we worden warm verwelkomd met een kopje thee en een fruitspies. Onze koffers mogen hier vandaag staan zodat wij de stad in kunnen. We hebben zo’n 6 uur voordat we hier weer opgehaald worden en we lopen door de smalle straatjes, bekijken alvast wat winkeltjes om souvenirs te kopen voor het thuisfront en gaan even ergens wat drinken met een klein hapje.

Wat is Hanoi een leuke stad! Druk, maar relaxed, heel veel gezellige terrasjes. De kleine straten waar ons hotel in ligt komen uit bij een groot meer met een park erom heen. Nadat we de stad een stukje verkend hebben, lopen we het park in. We zien een klein gezellig terras mer nog wat plekken vrij en we vallen hier in de stoelen. Eerst maar eens een koffie. Koude kokos koffie voor de mannen en voor mij een dubbele espresso. Super vriendelijke serveerster, ze spreken hier een heel stuk beter Engels.

Hanoi is de hoofdstad van Vietnam en dat merk je meteen. Veel meer nationaliteiten op straat en niet alleen toeristen, ook veel mensen die hier wonen en werken. Het is hier warm (28 graden) en we voelen ons al helemaal thuis. Als we hier over 'n paar dagen weer zijn hoeven we in ieder geval niet te acclimatiseren. We bestellen een koel biertje en bekijken het wel en wee van het parkleven. Ik zie een zwerfster zich nestelen in de bosjes, plukt een handvol bladeren en hop, broek omlaag en op de knieen, terwijl de voetgangers gewoon voorbij lopen. Dit herhaalt zich nog een paar keer. Deze vrouw is geestelijk duidelijk niet in orde. Ze gaat een stuk verder op een beetje dansen en duikt dan weer de bosjes in. Ik probeer echt niet te kijken, want smakelijk is het niet, maar mijn ogen worden er steeds naar toe getrokken. Gelukkig pakt ze haar spullen en vertrekt ze.  We horen wat verder op muziek van Boney M en zien wat dames dansen. Hier heb ik over gelezen, dat je rond een uur of 5 overal in het park dames van middelbare leeftijd bij elkaar komen om te dansen. Wat een leuk gezicht! Vooraan staan 2 lerarerssen die je herkent aan de paarse broeken. Ze hebben een grote stereotoren bij zich en een grote propeller staat te blazen tegen de hitte. Op elk muziekje hebben ze weer een andere dans. Te grappig.

Mick heeft ondertussen ontdekt dat op het einde van het park een grote winkel van zijn favoriete kledingmerk zit en als we ons laatste biertje op hebben, lopen we daar naar toe. De mannen gaan shoppen! Alle rekken worden zorgvuldig bekeken, in Nederland is er ook een winkel van dit merk in Amsterdam maar daar is de keus niet zo groot. Met 3 nieuwe shirts rijker verlaten we de winkel, onze koffers worden steeds voller…

Ondertussen gaat de zon onder en loopt de stad vol met mensen die uit hun werk komen en gaan eten. We zijn ondertussen deze drukte en chaos wel gewend en voordat we terug gaan naar het hotel, kopen we nog een echt Vietnamees broodje voor in de trein straks.

We zien hele leuke eettentjes, een steengrill restaurant met biefstukken, om het hoekje een noodles tentje waar we ook heel blij van worden. Als we hier straks weer zijn, weten we al waar we willen eten. Als we bij het hotel aankomen horen we de Roling Stones, in het cafe tegenover het hotel. We hebben nog ruim een uur voordat we opgehaald worden dus we gaan nog even op dit terras zitten. Ook hier heel veel backpackers, ook veel meiden alleen. Vietnam voelt wel echt heel veilig. En als de taxi bijna komt, laden we onze telefoons nog even op in de lobby van het hotel, snel naar de wc en dan op naar het station. Het staton van Hanoi is even een graadje groter dan de laatste 2 stationnetjes, even zoeken, met de roltrap naar boven, voucher inwisselen voor 4 kaartjes (ja meneer echt we zijn met 4…) en dan naar het juiste perron. Onze coupe is de meest luxe van wat we tot nu toe gehad hebben, maar we zien in deze trein ook grotere coupés met complete 2 persoonsbedden. Er staat weer een welkomst mandje klaar, lampjes bij het bed en stopcontacten, dikke dekens en kussens en we nestelen ons voor de nacht. Een hoop fransozen op de gang met dito herrie, maar zodra de trein gaat rijden is het stil. De trein rijdt heel langzaam de stad uit en we weten niet wat we zien, echt op 10 cm van het spoor zitten mensen aan tafeltjes te eten en te drinken. Het zit er vol met toeristen die joelend naar de trein zwaaien. Dit is echt niet ok, zo dicht op de trein, ik probeer een foto te maken en een filmpje. Ik had dit wel half half gehoord van een collega, maar het is echt bizar. De trein rijdt verder door de stad, nog steeds heel langzaam, we rijden over een aantal bruggen waarvan we blij zijn als we aan de overkant zijn. Daar is ook een station, prima als we daar waren opgestapt… maar goed, we eten de lays chips met cheddar chips uit het mandje, ze zijn een maand over de datum maar smaken nog prima. Ik kruip op het bovenste bed waarvan het matras half zo dun is als de bedden beneden, maar ach, het is deze keer niet zo lang, morgen vroeg om 6.00 uur arriveren we al in Sapa.