2025-03-23 De tunnels en de trein

Wilko probeerde gisteravond F1 te kijken via de laptop, maar helaas Viaplay mag niet in Vietnam gestreamd worden, ook via de e-sim van de telefoon lukte het niet. Maar opeens bedacht ik mij dat via de vpn verbinding met mijn pc op kantoor je dan via een browser in Nederland kijkt en dat werkte! Maar.... kwalificatie was allang geweest, iets met tijdsverschil in de F1 app die al rekening houdt met je locatie 😆😆😆.  

De bedden liggen heerlijk en we slapen de klok rond. Gelukkig hebben we een wekker gezet want we worden om 8.30 uur opgehaald. Het ontbijt is verrukkelijk, het hele hotel is ook echt zo mooi, alleen maar organische vormen, soort Gaudi. Het restaurant is op de 12e verdieping, is gemaakt van metaal met honderden schroeven en we hebben een prachtig uitzicht over de stad. We nemen Vietnamese broodjes en wat fruit met yoghurt.

We krijgen een apje van Nam dat hij in de lobby op ons wacht. Nadat we eerst met de verkeerde Vietnamees staan te praten, eentje die denkt dat wij Russisch zijn (?) en geen Engels spreekt, vinden er Nam een tafeltje verderop. We stappen in de SUV, beetje krap met zijn drieën op de achterbank en bij de eerste stop zet de chauffeur nog een extra stoel in de achterbak. 

In Azië krioelt het van de motorscooters, alles wordt er op vervoerd, flatscreens, koelkasten en ook de post gebruikt en scooter met aan drie kanten een bak hangend. En dan is er nog Grab, de Uber variant voor scooters. Je krijgt een helmpje en je springt achterop. Overal zijn ook scooter parkeerplaatsen in de stad, gewoon op het trottoir, er staat een mannetje bij van wie je een bonnetje krijgt. Scooters worden afgedekt met karton tegen de hitte, kinderen zitten met een speciale gordel vast aan hun ouders en langs de snelweg heb je overdekte stukken waar hangmatten hangen zodat de motorrijders een uurtje of twee kunnen uitrusten na een lange reis. 

We zijn op weg naar de ondergrondse gangen van de Vietcong. Onderweg stoppen we bij een sociale werkplaats waar mensen die vanwege het gif uit de oorlog gehandicapt zijn, zelfs de tweede generatie kan daar nog last van hebben. Erg triest. Ze maken met schelpen allerlei voorwerpen. De schelpen zijn niet meer zichtbaar maar wel de parelmoer kleur die glanst. Erg arbeidsintensief en we kopen en vaasje en een schilderijtje. 

Het valt op dat alle huizen hier golfplaten hebben als dak, wat niet dat warm zijn. Stoepen bestaan niet een alle electriciteit hangt tussen palen.  Even een reality check hoe goed we het hebben in Nederland. 

Als we aan komen bij de gangen is het erg druk met grote groepen toeristen. Maar we hebben een speedy conzales als gids. En we zijn maar met z'n drieën.  Sluip door, kruip door, overal staan we opeens vooraan en omzeilen we de wachtrij. Wat is de Vietcong een slimme groep vrijheidsstrijders geweest, hoe ze die gangen gemaakt hebben, met ventilatiegaten van bamboe, met boobytraps voor de Amerikanen, met afzuigsysteem via gaten gevuld met katoen, zodat de Amerikanen de rook niet zouden zien, met schoenen met omgekeerde zolen zodat ze niet gevolgd konden worden en de vrouwen zijn erg dapper geweest, veel oorlogsheldn zijn vrouwen en straten, scholen en gebouwen zijn naar ze vernoemd. Niet te geloven dat er hier nog geen 50 jaar geleden een oorlog woedde. Wat een ellende. We schieten ook met een AK47, met echte kogels, wat een herrie. En we gaan de tunnels in. Deze zijn wat verruimd voor de toeristen, maar nog steeds heel smal. Het is 1 stroom van toeristen die zo'n smalle tunnel in gaat, je moet op je hurken 100 meter jezelf er door heen worstelen, maar ik draai naar 3 meter om, gevoelens van claustrofobie komen naar boven en Wilko gaat om mee terug. Mick, de grote Europeaan van 2 meter en 90 kilo gaat wel door. Held! Hij vond het erg indrukwekkend en ook erg smal... we krijgen tapioka met pindadip als snack, ook weer erg lekker. En als we terug naar de auto gaan, vraagt Nam of we naar een zijden en bamboe katoen fabriek willen. Dat lijkt Mick en mij wel leuk, Wilko heeft zo zijn twijfels. En terecht. We komen in een levende tell sell reclame terecht, worden eerst in een presentatie ruimte gezet waar we allerlei demonstraties krijgen van keuken doekjes, wikkelrokken, warmtebanden,  ondergoed, je kunt het zo gek niet bedenken. Ze laat ons zelfs een jasje met uv bescherming zien, lange mouwen met een stukje handschoen eraan, een pet eraan vast met aan de achterkant en opening voor je knot of staart en met een mondkapje eraan vast, echt zo niet nodig voor ons...En als we denken dat we klaar zijn, worden we via een ikea constructie door een mega winkel geleid waar achter elke hoek weer een verkoopster staat die 'madam, madam' roept en mij wat wilt verkopen. Mick is wel enthousiast en koopt wat voor thuis.

Terug in het hotel gaan we eerst op zoek naar een supermarkt, vanavond vertrekken we per trein (18 uur reizen) naar Hoi An en we willen wat water en eten inslaan bij de 7eleven. We willen in het hotel even wat kleins eten en in het restaurant is net de Tea afternoon ceremonie bezig. Met live muziek kun je genieten van thee, koffie, detox water en veel zoetigheden. Er worden wafels gebakken op bestelling met chocolade saus en condensed melk. Erg lekker allemaal en gratis! Wat voor ons Hollanders natuurlijk ook een feestje is 🤣.

Het hotel heeft ook een rooftop bar met zwembad en voordat we naar het station gaan nemen we nog een frisse duik en kijken uit over de stad. Daarna koffers gepakt en de chauffeur komt ons halen om ons naar het station te brengen.  Het is echt allemaal heel strak en goed geregeld, daar worden we erg blij van.

Het station van de grootste stad van Vietnam is maar klein. Je mag het spoor nog niet op en er is een vertrekhal met wat kiosken waar ze eten verkopen. Wilko en Mick kopen broodjes met gebakken ei voor in de trein en dan kunnen we naar de wagons.

We hebben 4 treinkaartjes en we snappen nu waarom, zo hebben we de 4persoons slaap cabine voor ons alleen. Richting weer anders dan de trein in Thailand, deze voelt luxer. Wilko gaat op zoek naar de restauratie wagen voor waar biertjes en met Google translate op zijn telefoon komt hij steeds verder in de trein waar elke wagon steeds minder luxe wordt totdat hij bij de persooneelswagon komt waar hij hartelijk wordt ontvangen met veel gelach de laatse blikjes bier krijgt. Onderweg terug moet hij met Vietnamezen op de foto en iedereen is super vriendelijk en lacht hem de hele tijd toe.  Avontuur in de nachttrein 😁. Mick wilt wel in het bedje boven slapen  maar deze bedjes lijken niet echt gebouwd voor grote mannen, dus ik slaap boven. Mwah wel koud onder de airco. De reis gaat best lekker, de trein rijdt niet veel hard (65km pu) en met wat geschommel hier en daar vallen we alle drie in slaap.