2025-03-30 Easy Riders

We hebben alle drie heerlijk geslapen, ieder in een eigen bed in 1 grote familiekamer. Er stond een citrusolielampje aan tegen de muggen wat een hele penetrante geur verspreidde maar wel goed werkte. We slapen op de eerste verdieping en als je naar beneden loopt op de buitentrap dan denk je, he wat voel ik toch, maar de treden hebben niet allemaal dezelfde hoogte en dat voelt raar. Het is hier allemaal toch net wat minder strak dan in Nederland. De overkapping bij de buiten eetzaal is ook met diverse onderdelen in elkaar geknutseld. Maar daar en tegen is het hier heel kleurrijk, allerlei trappen en gebouwen zijn geverfd in felle kleuren, er hangen vlaggetjes en lampionnen en overal staan bloemen. Wel zie je heel veel vuilnis buiten de stad in greppels liggen en naast het spoor. Recyclebare plastic flesjes hebben ze hier ook nog niet. Het farm house waar wij nu verblijven is wel eco-friendly, zij hebben grote watertanks staan waar je je flesje kan vullen en bij de douches ligt een kaartje, alleen de plastics gebruiken als je ze echt nodig hebt. De kluis in deze kamer is ook bijzonder, staat op een tafeltje en kun je zo meenemen 😆

We beginnen de dag deze keer niet met een ontbijtbuffet, ook wel eens fijn. Maar we krijgen een menukaart en kiezen wat we willen eten en drinken. Tosti met tomaat en een cappuccino, niet echt Vietnamees, maar wel lekker voor de afwisseling. Na het ontbijt pakken we de rugzak in met zwemkleding, water en een wc rol. Altijd handig ;) Wilko staat ondertussen al met de gids te praten en het blijkt dat we niet met de auto gaan maar met scooters, oeh, dat willen we eigenlijk niet. De gids legt uit dat we uiteraard ook met de auto kunnen gaan, maar dat we dan niet alle mooie plekjes kunnen bezoeken. Wilko twijfelt nog steeds, ik wil eigenlijk wel een keer met de scooters mee en net als we aan het overleggen zijn, komt er een Nederlands stel voorbij lopen, hebben gisteren dezelfde gids gehad met scooters en zijn erg enthousiast. Ik vraag nog even of het verkeer niet druk is en of je niet uren achterop zit. De tour duurt tenslotte van 8.30 tot 16.30 uur. Maar ze verzekeren ons dat er heel veel gestopt wordt en ze op binnendoorweggetjes rijden. Klinkt goed en Mick vindt het ook ok, dus andere broek aan en gaan. Er staan 2 oude mannetjes bij kleine roestige scooters op ons te wachten, we krijgen een enorme poncho aan en een helm op. Erg charmant...

Het is vandaag droog, af en toe wat miezer regen, maar de eigenaar vertelde ons dat dit perfect weer voor een wandeling in de jungle is. We vertrekken en we zijn nog geen 5 minuten aan het rijden en de scooter met Mick erop stopt bij een kleine garage en onze scooters rijden door. Ik kijk een paar keer achterom, maar Mick is niet in aantocht. We rijden ook op de snelweg tussen de vrachtwagens, oeps dat was echt niet wat we wilden en na 10 minuten vraag ik de bestuurder of hij wilt stoppen, dat ik onze zoon wil zien. De chauffeur van Wilko is wat eigenwijzer en wilt niet stoppen, maar als we dan eindelijk gestopt zijn, bellen ze met de gids en blijkt dat ze de hele verkeerde kant op rijden... begint al goed. Omgedraaid en als we weer bij Mick en de gids zijn, slaan we een klein weggetje in. Dit is beter, een stuk rustiger en we rijden door de rijstvelden richting de jungle. Onderweg stoppen we een paar keer en bij een begraafplaats ergens zo random weer in de rijstvelden, legt de gids ons uit dat de overledenen eerst ergens anders begraven worden en na een jaar of 10 als er alleen nog maar botten zijn, worden ze opgegraven en in de tombes/graven gelegd, deze zijn inderdaad ook vrij kort, maar daar wordt alles dus in opgestapeld... 

We rijden over de Victory road, deze weg wordt ook wel de H20 genoemd omdat in de oorlog deze weg gebouwd is door jongeren tussen de 18 en 20 jaar, ze konden 1 km per dag bouwen en hebben er 200 dagen over gedaan om de weg te maken, onder zware bombardementen van de Amerikanen. Tijdens een van deze bombardementen vluchten 8 jongeren een grot in en door de bombardementen schoot er een enorm rotsblok voor de ingang. Ze konden er niet meer uit. Mensen hoorden hen roepen en probeerden water via bamboestokjes naar binnen te krijgen, maar het was onbegonnen werk. 7 dagen hebben de 8 jongens en meisjes geschreeuwd om hulp en toen wat het stil... 24 jaar later is het rotsblok met behulp van de Amerikanen weggehaald en hebben ze de lichamen terug aan de familie kunnen geven. Deze grot is nu een herdenkplaats, je mag er niet in, uit respect voor degenen die er zijn overleden. We zijn er stil van. We rijden verder en het uitzicht is echt onbeschrijfelijk, ook niet vast te leggen op camera, overal waar je kijkt zijn zoveel verschillende kleuren groen, de bergen zijn enorm en het is zo rustig hier.

We komen aan bij de jungle en beginnen aan onze tocht richting de waterval. We lopen via een bamboe bruggetje naar het infocentrum, waar allerlei dieren op sterk water staan. Er zijn hier ook giftige slangen, als deze je bijten ben je binnen 1 minuut overleden, maar onze gids heeft deze slang maar 6 keer gezien in de 10 jaar dat hij hier rondloopt. Er zaten hier vroeger ook tijgers, maar daar is heel veel op gejaagd en deze zijn nu uitgestorven in dit gebied.

De jungle tocht is prachtig, dit is waar we van houden en waarom we naar Vietnam zijn gegaan., heerlijk door de natuur, genietend van alle mooie vergezichten. Af en toe blijven we bewust even stilstaan, dit willen we ten volle tot ons nemen. De tocht naar de waterval is wel wat lastiger, maar gelukkig heb ik mijn bergschoenen bij mij en ik krijg van de gids een stok waarmee ik beter door de steile stukken kan lopen. Oh my god, ik voel me nu echt zo'n vrouw van middelbare leeftijd die hulp nodig heeft bij de wandeling, maar zo erg is het toch nog niet? Ook de waterval is supermooi, ik weet niet hoe ik het moet beschrijven. Er waait een koele wind omdat deze waterval tussen twee bergwanden in ligt. De gids vertelt dat het hier in de zomer een heerlijk koele plek is. We dachten dat we hier konden zwemmen, maar de temperatuur is niet zo dat je denkt ik neem even lekker een duik. Jammer want het water is super helder. 

Na een tocht van een uur gaan we richting Paradise Cave. Deze grot is pas in 2004 ontdekt door een jager. Er was al een Engels onderzoeksteam bezig om de natuurlijke grotten te onderzoeken in dit gedeelte en het blijkt dat er 34 km aan grotten met elkaar in verbinding staan in deze bergen. Voordat we de grot ingaan krijgen we eerst nog een lunch, soep, rijst, kip (deze is wel koud en hier hakken ze de kip gewoon helemaal in stukken en alles wordt geserveerd). Mick heeft een stuk van de nek liggen, maar wordt er niet echt vrolijk van, ik neem wel een paar stukken en het smaakt best goed.

We gaan met een elektrisch open busje richting de ingang van de grot, maar we moeten eerst nog 360 meter omhoog lopen. De ingang was toen deze ontdekt werd maar heel klein, maar binnen in de grot is het 22 graden en de jager voelde de koele wind uit de berg komen (in de zomer is het hier 40 graden). Als we de grot ingaan, moeten we eerst 250 traptreden naar beneden, zeg maar een flat van 10 verdiepingen. Normaal is een grot natuurlijk pikkedonker, maar hier is verlichting aangebracht. Het voelt alsof we een afleveren van Indana Jones instappen.

En als we beneden zijn aangekomen, weten we niet wat we zien. Zo onaards, zo hoog, allemaal stalactieten van miljoenen jaren oud, een stukje van 10 cm duurt 100 jaar, hier hangen stukken van 15 meter. Dit was niet bedoelt voor mensenogen zo diep verborgen in de berg. De grot is ontstaan doordat het water zich een weg door de berg wurmt en zo steeds verder de grot uitslijpt. Het water is ook heel helder en de vissen die hier leven hebben geen ogen, hebben ze ook niet nodig in het pikkedonker ;). Er is een houten pad aangelegd van 1 km de grot in, helemaal verlicht, heel indrukwekkend om hier te lopen. Zo mooi, het lijkt wel een maanlandschap.

Na de grot gaan we verder richting een dorpje dat alleen per scooter bereikt kan worden, de brug is te smal voor auto's en we moeten zelfs afstappen van de scooters en te voet verder gaan. We stoppen op een grasveld waarvandaan we de hele vallei kunnen overzien. Hier staat een koe met een kalfje, de koeien worden hier met een touw in hun neus vastgebonden aan een paal zodat ze niet weg kunnen lopen, je hebt hier geen omheinde weilanden. Het kalfje hoeft niet vast want die zal altijd bij de moeder blijven. Een stukje verder moeten we de rivier over met een pontje. Een pontje met roeispanen en een vlakke bodem, heel wankel en we staan hier op met 3 scooters en 8 mensen... dit is geen toeristische attracties want we zien de lokale mensen ook op en af stappen.

Het begint nu een beetje te regenen maar gelukkig hebben we die enorme poncho's en komen we redelijk droog weer terug in ons Farm House. Zo dat was echt een hele fijne dag! We drinken een biertje en een cocktail en de eigenaar nodigt ons uit in de sauna, die is op volle hitte nu. Mick en ik hebben hier wel zin in, het is niet heel warm hier. Even een rondje in de sauna en afkoelen in het zwembad, lekker! Wie had dat nou gedacht dat we in Vietnam nog in de sauna zouden gaan? 

We worden vanavond pas om 22.30 uur opgehaald om met de nachttrein verder te reizen dus we hebben tijd genoeg om nog lekker te eten en te relaxen op de hotelkamer. Alle koffers zijn gepakt en we worden netjes op tijd opgehaald om een half uur later op het treinstations afgezet te worden. In de wachtruimte zitten een paar Vietnamezen en een Duits koppel van middelbare leeftijd. Je kan nog niet het perron op, maar wij als ervaren reizigers weten dat natuurlijk ;) Maar het Duitse koppel is in verwarring en vraagt welke trein hebben jullie? En komt die wel en waarom kunnen wij het perron nog niet op? Rustig maar alles komt goed. En inderdaad een kwartier voordat de trein komt, kunnen we het perron op en onze wagon stopt vrijwel direct voor ons neus. Wilko laadt onze koffers in en de dame van de spoorwegen roept mij en wijst naar het perron, geen idee wat ze bedoelt en ik negeer haar maar. Maar Mick is zo slim om toch even te gaan kijken, staat daar de rugzak van Wilko met al onze paspoorten nog op het bankje.... Wow.... zo fijn dat deze dame ons hier op attendeerde en een beetje beduusd gaan we zitten. Deze trein is veel luxer in uitstraling dan onze vorige trein, er staat een mandje met chips, cakejes, koffie en thee. De conducteur komt ook nog even een praatje maken en legt uit hoe de airco en het licht werkt. En dan kunnen we lekker gaan slapen. Alleen we horen de hele tijd iets van de onder de trein tegen onze coupe aan klappen. Voelt niet echt relaxed en ik besluit de conducteur te gaan zoeken. Maar ik krijg hem niet gevonden en we nemen de gok en gaan maar slapen. Op goed geluk....