2025-04-02 Cruise deel 1

We staan al heel vroeg op, 6 uur, we gaan vandaag per auto naar Long Bay zo'n 3,5 uur rijden. Er komt een ruime Mitsubishi voor rijden en Wilko gaat voorin, Mick en ik zitten ruim op twee aparte stoelen achterin. Vanaf hier is de snelweg veel beter. We zijn dan ook in Central Vietnam op weg naar Noord Vietnam richting de hoofdstad. Normale snelwegen, met een vangrail een een scheidingsrail. De chauffeur rijdt heerlijk rustig, af en toe een binnen-door-weggetje maar deze rit is heel ontspannen en ruim op tijd komen er in Halong Bay aan. Erg vreemd dat hier enorme appartement complexen staan maar allemaal leeg. Op de onderste verdieping is er soms wel iets dat lijkt op een gekraakte winkel. maar de rest is onbewoond. Misschien door de overstroming? Of er is geen animo om hier te wonen. Er komen per dag ruim 10.000 toeristen voor een dag en een nachtje op het water, maar niemand verblijft aan de wal. Bij navraag blijkt dat deze complexen allemaal gebouwd werden net voor Covid. Alle aannemers zijn failliet gegaan en de gebouwen worden niet verder afgebouwd. Rare sfeer geeft dit.

We lopen wat langs de kade maar veel van hetzelfde. Niet echt een gezellig boulevard.  We nemen plaats op de stoelen bij de vertrekhal, een familie met veel kinderen en een schreeuwende moeder neemt plaats achter ons. Ah we zijn hier niet voor gemaakt. Hopelijk zitten zij op een ander cruiseschip...  We zien verschillende kleine boten die de mensen naar de grote cruise boot brengen. Sommige zijn erg verroest en ook de cruiseschepen zijn verschillend van kwaliteit. Als ik het niet vertrouw dan stap ik er echt niet op. Ben niet een hele held qua slapen op het water.

We ontmoeten onze tourguide Han en kunnen vrij snel de boot op die ons naar het cruiseschip brengt. Ziet er redelijk ok, uit en ik trek mijn zwemvest aan.

Deze Han is een de Vietnamese versie van Willem Ruis, hij maakt er een hele show van,  Is everybody happy? Yah! Oh nee, en heel programma met verplichte nummers dat trekt Wilko niet. Maar alles is op vrijwillige basis. Kleine groep, 31 personen, normaal zouden het 45 personen zijn, dus dat is fijn! Als we richting de cruiseboot gaan, varen we tussen prachtige rotspartijen, iedereen mag (moet) even voor op de boot voor een foto. Is inderdaad wel een mooi uitzicht zo.

Er moeten nog stempels gehaald worden voordat we echt naar het cruiseschip kunnen gaan, wat lijkt op werkverschaffing in het communistische land, van stempel hier, stempel daar. Maar dan zijn we er toch echt. Het personeel staat ons zingend en zwaaiend op te wachten en Willem Ruis moedigt ons aan om terug te zwaaien. En 'remember' two porty pive we go kayaking. We  moesten namelijk al meteen doorgeven of we meegingen en of we dan in een kayak wilden of in een bambooboot. Pff hoop vragen, tijdstippen en regels. We mogen eerst naar het restaurant gedeelte waar we een heelijk kopje paarse zoete bloemen thee krijgen, onze koffers worden ondertussen bij de suites gezet.  Aansluitend mogen we meteen gaan lunchen, een lopend buffet met heel veel lekkere dingen, je moet oppassen dat je niet teveel eet want vanavond om 19.00 uur is er weer een diner. Je moet nu ook al meteen aangeven wat je dan wel/niet wilt eten. Eerst maar eens inchecken in de kamer, als er vrij snel al door de luidspeakers wordt omgeroepen dat de kayaktour begint. We gaan weer naar het bootje dat ons gebracht heeft. Dit bootje zal de hele tijd achter het schip aangemeerd blijven en brengt ons deze dagen steeds naar kayakplekken, dat is wel goed geregeld. Weer moeten er ergens stempels gehaald worden voordat we kunnen gaan kayakken. Mick heeft gekozen voor kayakken en Wilko en ik zitten in een bambooboot met een Australische familie. Mick had aangegeven dat hij alleen zou kayakken maar als we hem op het water spotten, zit hij voorin en achterin zit een Taiwanese jongen. Die peddelt niet echt mee... en Mick is hard aan het werk.

We varen onder een grot door en verder langs rotsen, de moeder van het Australische gezin zit volop te kletsen en heeft net een selfiestick gekocht die heel veel wordt gebruikt. Haar jong volwasssen kinderen volgen haar gedwee. Ze duikt van links naar rechts in de boot en we schommelen wat af. Maar het is er prachtig.

Terug op de boot trekken we snel onze badkleding aan, we gaan zwemmen achter het cruise schip. Er is ook een soort net gespannen waar je in kan als je bang bent maar wij springen in de diepte. Koud! Koud! Maar ook wel weer heel lekker om zo even af te koelen. De rand is spekglad. De Australische  familie duwt elkaar er van af, sommige glijden uit en om er op te komen moet je heel charmant er op klauteren. Speel uurtje ten top! Onze gids maakt van mij en Wilko nog een hele serie baywatch foto's! Superleuk, maar niet voor op het blog ;)

Hierna tijd voor happy hour boven op het dek. De bartender zegt ja, met 3 Ja dat is niet echt handig met happy hour... Nou we zijn ook niet zo Nederland dat we dan 4 drankjes gaan bestellen... Er staat een een tafel vol met nootjes en fruit en toastjes, die je op een bordje mee kan nemen. We drinken zowat de hele kaart leeg en Wilko zegt, ja hier moet je nu echt niet wat krijgen, voordat je in een ziekenhuis bent.... Dus Mick en ik krijgen van Wilko even een korte cursus reanimatie... De zon gaat onder, we kijken uit over het water, beter dan dit wordt het niet zeggen we tegen elkaar...

En dan is het alweer tijd voor het diner, we zijn wat te laat en krijgen een plaatsje naast twee Deense meiden die werkelijk waar geen woord zeggen, ons totaal niet aan kijken en het volgens mij ook niet echt gezellig hebben. Na het voorgerecht, pompoensoep kan ik eigenlijk niets meer op. Er komen nog 6 gangen, maar ik sla alles over. De manager komt naar mij toe omdat ik niets eet en biedt thee aan. Niet nodig, ik ben gewoon echt voldaan na ontbijt, uitgebreide lunch en borrelhappen. Op een gegeven moment zit ik vol.

En dan zijn er nog 2 activiteiten, bingo in de bar of nachtvissen op inktvissen, we kiezen voor het laatste. Als we aankomen vangt 1 vrouw net een inktvis, maar die valt van de haak. We krijgen hengels van bamboe met een verlichting eraan en een haakje en daar staan we dan, midden in de nacht, te vissen. vissen? Het is meer wachten en wachten en wachten. De Taiwanese vriend van Mick schuift ook nog aan. Een paar leden van de Australische familie ook en ook nog newly weds uit de US waarvan de bruidegom heel goed Nederlands spreekt, zijn ouders zijn geëmigreerde Nederlanders die wilden dat hij nog met zijn oma kon praten.  Wilko en ik gaan wat eerder naar bed en Mick blijft nog even vissen, hij houdt daar echt van. Het was een volle, dynamische, super mooie dag! Pff, alles weer even verwerken....