20240813 Olot-Ribes-Nuria

We schrikken wakker van de wekker. Toch wel vroeg.... alles is gisteren al ingepakt en we gaan snel op weg. Olot en omgeving is ons goed bevallen, heel weinig toeristen, het leek alsof wij de enige waren. We vertekken naar Ribes om vanaf daar met de trein de bergen in te gaan naar een oude pelgrimsplaats Nuria. De trein gaat 1 x per uur en we koersen op 8.40 uur. Ruim op tijd komen we aan, het is een klein stationnetje maar de kaartverkoop is hypermodern. We moeten zelfs ingeven hoe laat we de trein heen en terug willen en de dame bij het loket is erg behulpzaam. Het bakkertje in de buurt is helaas heel de dag gesloten (foutje van onze vriend Google, hoewel het wel op de deur staat)  dus we halen wat uit de automaat op het perron. We hebben het idee dat we in een aflevering van Railway zitten. Het treintje gaat op een rustig gangetje door de bergen, het uitzicht is fenomenaal. We rijden langs diepe afgronden en hoge bergwanden. We zien ook het pad dat je kan nemen naar beneden. Een wandeling van 6 uur langs steile afgronden, no way dat we dat gaan doen.  Na enkele stops bereiken we het eindpunt. Een oud klooster dat tegenwoordig uitgebreid is met horeca en winkeltjes. Er hangen foto's en tekeningen van het klooster door de eeuwen heen. Op 1 van de foto's staan de voorouders van Yara. Beschrijving: deze berghond zorgde dat de wolven weggejaagd werden. Het was geen schaapshond, maar was onderdeel van de groep én, nu komt het,  luisterde niet goed naar commando's van de herder.... herkenbaar..

In de winter is dit ook een skigebied. Bij de cafetaria bestellen we koffie en delen een stokbroodje, we besluiten om een route van 30 minuten te nemen, dan weer dezelfde terug te lopen. Het is hier prachtig, helder water stroomt naar beneden en de paarden staan rustig in de wei.

Al bij het begin is de route onduidelijk, we kunnen rechts en we kunnen links.  Totaal tegen onze principes in nemen we de linker route. Het pad wordt al snel smaller, met veel kiezels en de afgrond wordt steeds dieper... en dan komen we bij een stuk waar water stroomt en waar we over heen moeten.  We kijken elkaar aan, ok, gewoon gaan met die banaan zegt Wilko.  2 stappen verder,  oh echt niet.  En we draaien om. Toch maar terug en het rechtse pad nemen. Het is een mooi breed pad maar ook hier onstaan beren op de weg. In de vorm van koeien... ik vlucht achter een paal (alsof dat helpt) en we wachten totdat ze voorbij zijn.  We denken slim te zijn en een beetje om te lopen via de skipiste maar hier staat ook weer een groep koeien.  Man oh man, hel hier. Ik moet me er echt overheen zetten anders komen we nergens. Toch maar weer het normale pad op en dan huppelt er een kalf snel naar beneden op zoek naar zijn moeder.. pff gewoon doorlopen en uiteindelijk vind ik de rust om te genieten van het waanzinnige uitzicht.

Mooie plek hier waar we nog wel een keer terug willen komen.  We zien de donkere wolken komen en het begint harder te waaien, tijd om terug te gaan en de trein te nemen.

Het is zo'n anderhalf uur rijden naar onze volgende bestemming,  the pink elephant hotel aan de kust en we kunnen meteen inchecken, een groter contrast met het kasteel bestaat niet.  Alles is spierwit met roze accenten en er zit zelfs een witte hoes om de brandblusser en voor de honden zijn er roze drinkbakken.

We lunchen in een restaurant om de hoek, vol met kakelende Spanjaarden, het is een gezellige boel. De calameras a la romana zijn heerlijk en we drinken een kannetje sangria. De rest van de dag kuieren we wat over de boulevard en we merken dat we toch wel moe zijn.  Het wordt vandaag geen latertje en na een aflevering van BnB vallen we snel in slaap.